با مرگ یکی از دوستان مجازی و سیلِ تسلیت گفتنها،به دریای تفکر فرو رفتم؛
پس از رفتن من، چند نفر عمیقاً غمگین میگردند؟ چند جفت چَشم گریان می شود؟ آیا کسی مانند آن دخترک البرزی وجود دارد که یک شبانه روز بدون وقفه، در سوگ فقدانِ امیر، گریان و نالان باشد؟ نمیدانم...
برچسب:
نویسنده: آرمان کاشفی